Erken dediysem, kahvaltıdan sonra; âmâ bu tercihin ne denli isabetli olduğunu, yolda daha iyi anladık…
Bomboştu yollar… Köprü, asla görmediğim kadar rahat…
Küçükyalı’dayız…
Oh…
Kızım burada oturuyor, eşi ve çocuklarıyla ve bizler “nene ile dede” çocuk bakmak üzere getirildik buralara…
Bir çocuk bakıcısı var; ama alışana kadar buralardayız…
***
Oğlum mu?
O Şişli’de yaşıyor…
İşi ve evi orada ki; yarın, belki iki gün sonra oralara gideceğim…
Tepe Baş’ında açılan Sahaf Fuarı’nı görmeliyim…
Sonra birlikte ablaya, Küçükyalı’ya, gelinecek…
***
Balkondan bir parçacığını da görsek, boğaza kadeh kaldırmak güzel…
Eh!
Saat gece yarısına yönelmiş ki; iyi adamların saatidir…
Yatmalıyız…
***
Eşimin telefonu…
Saat gece yarısı sonrası, üçe dayanmış…
Bu telefon iyi çalmıyor; bir ölüm zili bu…
Hiç bu saatte…
Derken!
Eşim dizlerini dövmeye başlıyor…
Cem ve eşini taramışlar; ikisi de ölmüş…
Herkes ayakta…
İnlemeler…
***
Cem, eşimin ablasının torunu…
Öyle seven ve sevilen bir torun ki sormayın…
Doğduğu günü hatırlarım…
Polis koleji ile başladı polislik öyküsü…
İlk görev yeri Sakarya…
Bir akraba delisi; candan, sıcak…
Her şeyi, herkesi seven, ülkesine tapan…
Aile eğitiminden de gelen çılgın Türklerden, Atatürk sevdalısı…
***
Of!
Su içmeliyim…
Bardağım ağzımda…
İlkokul dörde geçen torunum fısıldıyor yanıbaşımda:
“Dede bana da su lütfen…”
Ama mırıldanarak devamla söyledikleri öyle çarpıcı, öyle düşündürücü ki!
“Bunlar” diyor “bunlar bizi de öldürecek… Bunlar Türkiye’yi öldürecek…”
Efekan’a yanıt veremiyorum; dilim tutulmuş…
***
Haydi Edirne’ye!
Bir kıyafet değişikliği sonrasında işte Cem’in babası; on yaş ihtiyarlamış adeta, sevgili Ercan…
O, benim lise arkadaşım, bacanağım…
Kendine özgü bir temiz insan…
İşte anne; Gülsen…
Çocuklarımın en sevgili teyzeleri; Nihal…
Ve kucaklar dolusu gözyaşı…
***
Bu gün gönderiyoruz Cem’i…
Eşi öğretmenlik sınavını kazandığında; o bayrama, ben de katılmıştım…
Bir sevindik ki!
Onu, Ankara’da toprağa verecekler…
***
Efekan!
Sen ne dedin bakayım?
“Dede, bunlar bizi de, Türkiye’yi de öldürecekler” mi dedin?
Bak; sana, Ercan Enişten ’in basına yaptığı bir açıklamayla yanıt vereceğim:
“Türkiye’yi; senin bile, artık bu şekilde cümleler kuracağın bir döneme getirenler utansın!”
Ne utanması!
Kahrolsunlar!