Yarım saat bile geçmedi ki, o özel hastanede hizmet vermekte olan, doktor arkadaşları müjdeyi getirdi:
“Çok güzel bir bebek!”
***
On beş dakika geçti geçmedi, dizildik cam bölmenin önüne…
Aman yarabbi!
O,nasıl şey öyle…
Baba sessizce birkaç damla gözyaşı döktü; anneanne göstermemeye çalıştı; ama nafile…
Avucunun yarısı ile ecele ederek sildi iki gözünü de…
Boğazım düğümlendi…
***
Hangi dede, torununu bu şekilde beklerken; oğlunun veya kızının dünyaya geldiği güne gitmez ki!
Kızım için eşimi Zeynep Kamil’de, tek başına, bırakarak gelmiştim Edirne’ye…
Edirne Milli Eğitim Müdürlüğü Eğitim Uzmanları Bürosu’nun, belki de müdürlük camiasının en genç memuru durumundaydım ve öyle uzun boylu izin şansım da yoktu doğrusu.
Beklenen telefon geldi…
İlk kutlamayı Vilayet memurlarından Vasfiye Hanım yaptı ki, altlı üstlü, bütün dairedekilere çaylar benden…
Kız olması falan umurumda değildi; ben bir babaydım artık…
***
Oğlum, Duru’nun babası yani, dünyaya merhaba demeye hazırlanırken, Meriç boyundaki Öğretmenler Bahçesi’nde sıkı bir TÖB-DER toplantısındaydım.
O gün, şimdilerde moda olan deyimle, Kankam Erdal Kalkan ve eşi de oralardaydı ve biz Sosyal Sigortalar hastanesine onların arabasıyla gittik.
Hoş…
Kızım için eşimi de yine Erdal ve eşi ile birlikte götürmüştük İstanbul Zeynep Kamil’e…
Neriman, üst kata çıktı, az zaman geçti ve indi:
“Müjde, erkek!”
Ne yalan söylemeli; saklayamadığım bir oh geldi içimden.
***
Şimdiki gençler şaşırtan biçimde rahatlar…
Bizler (elbette bizden öncekiler) büyüklerimizin yanında hamilelik veya doğum muhabbetleri yapamazdık…
Ayıptı…
Oysa Duru’nun, neredeyse ilk gününden dünyayı selamladığı ana kadar, her karesini öğrendik…
Artık böyle…
***
Peki, Duru için hazırlanan o deftere dedesi ne yazdı?
“Dilerim geldiğin dünyada pişman olmadan yaşarsın!”
Bunun anlamı mutlu olacaksın demektir, benim güzel kızım…