•Edirne’nin; Lozan Ant-laşması’yla ve bu antlaşma yönünde bir savaş tazminatı olarak geri alınmak suretiyle yeniden kavuştuğu mahallesi durumundaki Karaağaç, Meriç Nehri’nin tümüyle topraklarımızda aktığı bir coğrafyayı da anlatır.
Bilindiği gibi Meriç Nehri’nin Saros Körfezi’ne kadar süren sonraki yolculuğu Yunanistan’la aramızda bir sınır görevi de üstlenmiş olur.
1872 yılında buradan geçirilen tren yolu ve Mimar Kemalettin’in bu yola kattığı en büyük zenginliklerden sayılan Tren istasyonu dışında inanılmaz güzellikler sunan evleriyle özgün bir yerleşimdir Karaağaç. (O evler ne yazık ki şimdi bir elin parmaklarıyla ifade edilen sayılara düştü)
Diğer yandan savaşlar nedeniyle yaşanan sınır değişikliklerinin de en yakın tanığıdır Karaağaç ve pek çok kez başkasının toprağı sayılmıştır.
•Karaağaç; yabancı ülke konsolosluklarının hafta sonu evleri, konsolosluk binaları, bayan garsonların hizmet ettiği barları ve Edirne zenginlerinin eğlenceler katarak yaşadıkları konaklarıyla “Küçük Paris” olarak anılırdı.
Yunanistan’a açılan sınır kapısı Pazarkule ile hala farklı bir hareketliliğe sahne olan Karaağaç, tren yolunun 1972 yılındaki güzergah değişikliği nedeniyle yaklaşık yüzyıl keyifle dinlediği tren sesinden de yoksundur artık.
Cumhuriyet eğitiminin en soylu iki denemesi bu semtte yaşanmıştır.