“İlhan, babamın bana gönderdiği çeyiz paramız 1000 Frankla eski bir araba almaya karar vermişti.
1927 model bir Citroen; tuhaf, sevimli, üç kişilik, sarılı, yeşilli bir arabaydı.
Arabanın gerekli tamirini sahibiyle birlikte yapan İlhan böyle işleri sevdiği için adeta keyifleniyor, Edirne’ye götürüp birileriyle Karaağaç’taki çiftlikleri arasındaki yolu onunla gidip gelmenin kolaylığını hayal ediyordu.”
“DEHANIN BASİT BİR CEVABI”
“Arabayı atölyenin sokağında park etmişlerdi. Paris sokaklarında o zamanlar muayyen bir saatten sonra kaldırım değiştirmesi gerekti arabanın.
Bir akşam aynı sokaktaki Sadi Öziş’in atölyesinin önünde duran arabanın yerini değiştirmeye beraber çıktık.
İlhan’ın ehliyeti yoktu. Gene de bir cesaret şöyle Lüxemburg Parkı civarında dönüp karşı kaldırıma koymak istedi arabayı, ben de bindim tereddütsüz.
Dolaşıp geldik.
İndikten sonra Sadi bir rahat nefes almış gibi boynuma sarıldı ve; ‘Sen nasıl cesaret ettin böyle hamile halinle arabaya binmeye, bu adam hayatında araba kullanmamış ki’ demez mi?
İlhan’a arabayı kullanmaya nasıl cesaret ettiğini sorduğumda, o çok haklı olarak güvendiği aklına yakışan bir cevap vermişti:
‘Bu nesneyi icat eden adam ilk kez nasıl kullanmış?’
Tamir ederken arabayı didik didik elden geçirmişti ya...
Yıllar sonra sevgili arkadaşım Fatma Mansur, İlhan’ın bu cevabını şöyle tamamlamıştı: Dehanın basit bir cevabı.”
(sürecek)