İlhan ateist olduğunu söyler ve bu konuda bazı misaller verirdi.
Mesela bir İngiliz’in yağmurlu şimşekli bir havada saatini çıkarıp ‘eğer Allah varsa bu saate yıldırım düşsün’ diyerek aksini ispat etmeye çalışması gibi..
Türkiye’ye döndükten sonra bir akşam sofrada annemle babama bu hikayeyi anlattığı zaman inancı sağlam bir insan olan annem çok sevdiği damadına şöyle demişti:
‘Siz geniş düşünen ilerici gençlersiniz, bizim sizden beklediğimiz, bizim gibi insanları anlayışla karşılamanız sadece…’
Odamıza çekildiğimizde İlhan’ın; ‘senin annen çok efendi bir insan’ diye mırıldandığını hatırlıyorum.
İlhan karşısındakilerin fikirlerine saygı duyan bir insandı.”
“HAKLI OLMAK MÜHİM DEĞİL Kİ!...”
Belki de onunla evlenmeme sebep olan bir cümlesi hala kulaklarımda.
Bir akşam başbaşa konuşmalarımız sırasında babamın sertliklerinden bahsederken ‘Ama ben haklıyım’ gibi bir şeyler söylediğimde, onun cevabı: ‘Haklı olmak mühim değil ki!..’ olmuştu.
Bu cümle onu tanımamın ve ona olan saygımın başlangıcı oldu adeta.
Onun yanında artık erkek çocuk gibi değildim.
Feminite ağır basmaya başlamıştı. Kadınların özgürlüğünü, serbestliğini, gücünü önemseyerek düşünüyordum, ama bunların kadının zarafetine engel olmaması gerekti.”
“İLHAN BANA YEMEK ÖĞRETMİŞTİ”
“Tepe odamıza arkadaşlar yemeğe de geliyordu. Ben yemek yapmayı bilmiyordum dersem yalan olmaz.
Nikah gecesi zar zor bulduğumuz ve çok iyi yaptığımı zannettiğim taze baklayı bile doğru dürüst pişirememiştim.
Hamileliğim sırasında Ahmet Ramazanoğlu yaptığı omleti tam masanın üstüne koyarken karşısında beni görüverince o küçücük mekanda benim üzerime değmemesi için elini yakan tavayı elinden bırakmamış, nazik arkadaşımın iki parmağı yanıp kabarmıştı.
İlhan sonraları bana birçok yemek öğretmişti.”
(sürecek)